Jechałam na spotkanie na moście i znów były w tym samym miejscu, co w zeszłym roku. Czyli nie przeszkadza im budowa. Miałam nadzieję, że znów pokażą jakiś program rozrywkowy, ale tylko uskuteczniły wyścigi sportowe. Biegały równolegle, ale oba nie zmieściły mi się w kadrze. Dobrze, że choć jeden :)
Tak płonęły dziś trzciny nad Jeziorkiem.
Deweloper Marvipol zafundował nam Krainę Tysiąca Jezior. Na zdjęciu młody orzech włoski po kostki w wodzie.
A to dzięcioł tuż pod moim oknem na pniu topoli.
Czasem ją spotykam w Łazienkach. Dziś bardzo ładnie pozowała.
Gdybym chciała coś takiego zrobić, to zapewne nawet nie wiedziałabym jak się do tego zabrać. A tu - proszę! Samo się zrobiło. Wygląda jak grafika :)
Uzbrojona w filtr polaryzacyjny i cenne wskazówki od zawodowców pokusiłam się o utrwalenie pędzącej sfory. Teraz już nie będzie przypadków. Teraz fotografuję świadomie. Prawie... ;)
Spotkałam ją w czasie moich zimowych spacerów po okolicy. A w Wilanowie konkretnie. Samotnie pożywiała się pośród rodzimych łabędzi, kaczek krzyżówek, mew i (!) kormoranów. Oczywiście, najpierw sfotografowałam, a po powrocie do domu szukałam w atlasach, cóż to takiego. I nic nie znalazłam. Kolejny okaz, który w przyrodzie nie występuje ;) Dopiero w Googlach. I teraz tak: albo zwiała z hodowli, albo zagubiła się w drodze. Bo podobno w Niemczech występuje na wolności, a u nas pojedynczo pojawia się w stadach dzikich gęsi.
Widziałam, jak ląduje na drzewie. Podeszłam ostrożnie, ale się wystraszyła i odleciała w stronę słońca...
Tym razem siedziała na drzewie. Ale ciągle w tym samym miejscu. Widać to jej ulubione :) Niestety, tym razem staw zamarznięty. Nawet wędkarzy podlodowych nie było.
Dzień wolny. Śnieg po kokardę. Jak można było nie pójść nad Jeziorko z aparatem? Prawie nieprzetarte szlaki. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów wróciłam do dom ze śniegiem w nogawkach spodni :) Uwielbiam TAKĄ zimę!
Mróz i śnieg. Prawdziwa zima, jaką lubię. Zagoniło mnie nad Wisłę z nadzieją na spotkanie czapli. Ale znalazłam tylko jej ślady. Na zdjęciu kra i odbicie Mostu Poniatowskiego w wodzie. Czyż nie fascynujące?
Na przełom starego i nowego roku wywiało mnie w góry. Do Niedzicy konkretnie. A tu, jak na złość, śnieg pozostał na nizinach. W górach pojawił się dopiero, gdy wyjeżdżałam 2 stycznia.
Od wczoraj śnieży. I mogłoby tak zostać do Wigilii. Nareszcie byłaby biała Gwiazdka :)
Samotnie odpoczywał dziś nad Jeziorkiem. Bardzo ładnie prezentował się na zatopionym pniu. Szkoda, że jakiś pan wędkarz mi go wypłoszył...
Poszłam się posnuć na Powązki. Ale pomysł był taki sobie. Jeśli nie zna się tej nekropolii za dnia, to po nocy nic się nie zobaczy. Dobrze, że jakieś telewizje coś kręciły i dawały oświetlenie jupiterami. Jednakowoż bez statywu wyszło jak wyszło.
W pewnej chwili moim oczom ukazało się cos takiego. Smok po prostu :) A tak naprawdę to chyba rozlewiska Tagu. Ale pewna nie jestem...
Rusałka ceik na uschniętym liściu. Świetna mimikra! Ale ja mam oko ;)
Na fali problemów z Jeziorkiem poszłam trochę poutrwalać. Nie zamieszczam śmieci i śniętych ryb, aczkolwiek jedna ryba dryfująca w trzcinach robi wrażenie. Szczerze mówiąc polowałam na bączka, ale te podobno żerują o zachodzie, a że nie chciało mi się tak długo czekać, więc nie pogardziłam perkozami i krzyżówkami. Przy okazji odkryłam, jak przy pomocy mojego aparaciku robić zdjęcia seryjne. Wypróbuję tę nową umiejętność przy najbliższej okazji.
W bardzo deszczowe popołudnie ustrzelony w parku przy bibliotece UW.
Kraśniki są ćmami, które wybrały dzienny tryb życia. Tu złapałam je w chwili, gdy szykowały się do snu.
Nie zdarza mi się zwlec z łóżka o tak pogańskiej godzinie z własnej woli, więc nastawiłam budzik na 4.15. Nic się jeszcze nie działo. Przysnęłam. Obudziłam się pół godziny później. A na niebie coś takiego było :)
