Zaszalała wczoraj. Kręciła się nad moim osiedlem, aż w końcu zamknęłam okno. Po pierwsze, bo nalało mi się do pokoju i zmoczyło obiektyw; po wtóre, z obawy, że strzeli we mnie. Jak to stwierdził znajomy: Maria nie była zadowolona z owieczek ;)
Tegoroczne lato obfituje w wycieczki rowerowe w górę rzeki. Zadziwiające, że dopiero po tylu latach odkryłam takie widoki, a przecież w Warszawie mieszkam od początku świata ;)
Przez chwilę myślałam, że zatrzymam fajne ujęcie - motyl i błonkówka pospołu na jednym malinowym kwiatku, a tu motyl dostał esemesa, że żona rodzi i tylem go widziała...
Pomysł głupi - strzelać bez filtra prosto w słońce, ale... teraz już wiemy, dlaczego na dziecięcych rysunkach słoneczko ma tysiące promyczków :) Przy okazji - to nie promień lasera - to smuga kondesacyjna za samolotem ;)
Nie chciała usiąść, to znalazłam sposób :) Niech sobie nie myśli ;)
Dziś nie było pogody na motyle. Słoneczko niechętnie przeświecało przez chmury. Wiał wiatr. Jednak kilka dni wolnych wygoniło mnie z domu. Na ścieżce siedziały ważki, które gdy tylko zbliżyłam się na dwa kroki podrywały się do lotu i siadały cztery kroki dalej. Co się przymierzyłam, to one dalej w nogi, a raczej w skrzydła. Zabawa w berka. Ale w końcu udało się. I to tak skutecznie, że prawie włożyłam jej obiektyw w oczy. Tym razem pozowała bardzo chętnie. I taki oto portret jej zrobiłam :)
Przymierzałam się, łapałam światło i ostrość i jak w końcu nacisnęłam spust migawki...
Foto strzeliłam wczoraj bladym świtem - koło 5 rano było. Tak się nagle w nocy ociepliło, że Jeziorko zaczęło parować :)
