Przerwa we wspomnieniach. Ale cały czas siedzę w zdjęciach z Wiednia i okolic i kombinuję, co jeszcze mogę z nimi zrobić. Tymczasem te powyżej to połów dzisiejszy. Szablak dał się podejść, natomiast ważka siadła bardzo daleko, stąd impresja na jej temat :)
Niedzielne wczesne popołudnie. Wyszliśmy ze znakomitego koncertu. I naszym oczom ukazał się taki właśnie obrazek. Bardzo malowniczy pan z reklamówką (w której pewnie miał trochę ze swego dobytku) z kieliszkiem czerwonego wina w ręce. Zachwyciliśmy się. I z tego zachwytu pierwsze zdjęcie zdecydowanie nieostre; drugie zresztą też nie najlepszej jakości. Połów 17.09.2006.
Takie szkaradzieństwo nawiedziło dziś mą komnatę. Siedziało na suficie i miało w nosie ;) moją obecność i świecenie po oczach fleszem. Wyprosiłam grzecznie bez przemocy.
Właśnie zaczynała się burza. Pomyślałam, że może w końcu uda mi się zrobić zdjęcia błyskawic. Nie mam pojęcia, jak to zrobić przy pomocy aparatu cyfrowego, więc metodą prób i błędów ustawiłam najdłuższy możliwy czas przesłony. Jak widać, wygląda to jakby zdjęcia były robione w biały dzień, a przecież już po dziewiątej i ciemno i deszczowo. Ale nie o to chodzi. Te dwa zdjęcia są pierwszymi, które zrobiłam. Chodzi mi o te czerwone błyski na pierwszym i tę mgłę na drugim. Być może są to odbłyski od książek z lakierowaną okładką, na których ustawiłam aparat, bo nie mam statywu. I zaznaczam, że nie paliłam papierosa w czasie robienia tych zdjęć. Zapaliłam zresztą później, chcąc uzyskać podobny efekt, ale nie udało się - na innych zdjęciach nic takiego nie ma. A może te zdjęcia nadają się do archiwum X? I ta mgła i czerwone błyski to jakaś materializująca się energia?
Wtorkowy poranek. Obudził mnie telefon. Jakaś reklama. Ale nie to jest najważniejsze. Podeszłam do aparatu, a wtem coś lotem błyskawicy rzuciło się do okna i zaczęło tłuc o szybę. Coś ogromnego. Tak z sześć do siedmiu centymetrów rozpiętych skrzydeł. Piękny kolorowy motyl nocy. Jeszcze nigdy go nie spotkałam. Może dlatego, że noc jest od spania, a nie oglądania ciem. Miotała się po całej powierzchni okna. A ja miotałam się za nią, koniecznie chcąc zrobić jej zdjęcie. Gadałam do niej: usiądź spokojnie, zapozuj - zrobię zdjęcie i wypuszczę cię. Nie specjalnie rozumiała, ale chyba w końcu się trochę zmęczyła i utrwaliłam te piękne kolory i wzory. Nie złożyła skrzydeł do końca i dlatego widać te jej pyszne brązy i pomarańcze. W atlasie motyli piszą, że wstęgówka pąsówka (Catocala nupta), bo to ona mnie odwiedziła, jest najbardziej pospolita ze wstęgówek czerwonej barwy. Występuje w lasach liściastych od Europy Zachodniej po Daleki Wschód. Można ją spotkać nad brzegami wód w wilgotnych lasach aż do wysokości 1000 m n.p.m. Przygoda skończyła się złapaniem motyla do słoika i wypuszczeniem na wolność. Pognała na otwartą przestrzeń jak strzała. I tyle ją widziałam :)
